Dag allemaal,

Eindelijk weer even tijd en ook ruimte in het hoofd om bij te praten. En vanaf nu ook weer eens vaker jullie weblogs te bezoeken. HOE IS HET MET JULLIE allemaal?

En hoe is het met Stien? Ik zal jullie eens even bijpraten.

• Ondertussen ben ik zoals ik al aangaf een aantal uren kwijt bij mijn vaste baan (ik werk op een gedeeld secretariaat met o.a. twee re-integratiebureaus, en het loopt hard terug in de re-integratiebranche). Ik werk er nu nog 16 uur i.p.v. 28. Daarvoor ben ik uiteindelijk met mijn beide bazen tot een vaststellingsovereenkomst gekomen, waarmee ik dus instem met dit urenverlies / gedeeltelijk ontslag, maar er wel wat voor teruggekregen heb: studieverlof en een tegemoetkoming in de studiekosten. Dus daar ben ik nu tevreden over. Desalniettemin wil ik al een tijdje helemaal weg daar, en dat weet men ook. Zeker nu het ook minder goed gaat is het natuurlijk volstrekt geaccepteerd dat ik op zoek ben naar iets anders. Het wil alleen nog niet helemaal lukken…. maar… lees verder.



• Studie? Denken sommigen nu misschien. Ja, ik ben het Praktijkdiploma Loonadministratie aan het behalen en heb net in juni examen voor deel 1 gedaan – en net deze week gehoord dat ik dat gehaald heb! Jippie! In december deel 2. Het is een richting die ik wel op wil, sowieso wat meer de zakelijke kant op en wat meer ook de financixeble kant. Vroegxe2h wilde ik daar niks van weten (bah, economie en boekhouden) maar ik heb me gerealiseerd dat ik, zijnde pietje precies met de analystische geest, misschien juist wel heel geschikt ben daarvoor.
• Daarbij past het dus mooi dat ik gelukkig – gelijktijdig met de vermindering van uren – een nieuw baantje aangeboden heb gekregen (jaja! Stien is gevraagd!) bij een accountantskantoor. Dat bedrijf is van een vriend van me die ik via mijn oude baan heb leren kennen. Het bedrijf is snel gegroeid en nu mag ik zorgen voor structuur en procesbeschrijving en -borging. En dat vindt Stien LEUK….!! Ik ben inmiddels al enkele weken bezig. Het is voorlopig nog een paar uur per week maar de toekomst ziet er positief uit. Het geeft in elk geval een fijne boost en mogelijk mag ik daar in de toekomst dus ook iets gaan doen met loonadministratie!
• Verder zijn we thuis aan het verbouwen momenteel. De woonkamer is uitgebreid met 2,75 meter en daar kwam nog het nodige extra werk bij. Want door de uitbouw verviel de poort waardoor je achterthuis kon komen… dus moest er een nieuwe garagedeur komen met zo'n aparte deur erin.  De schuurdeur moest verplaatst worden want die kwam net dxe1xe1r uit waar de nieuwe achterpui moest komen. De achterdeur in de keuken verviel en moest dan toch maar op de plek komen waar we een stuk anarecht voor hadden zitten…. dat soort dingen. Maar…. dat is nu allemaal gedaan. Nu de afwerking nog: stucen, vloer opnieuw leggen, verven, plintjes en zo. Gelukkig heb ik een handige wederhelft die zich daar lekker in kan uitleven.
• Ik heb ook al een tijd mijn boeken niet bijgehouden. Het rijtje rechts klopt dus al even niet meer. Momenteel ben ik verslingerd aan Patricia Cornwell en haar serie over Kay Scarpetta. Spannende boeken! En zo fijn om voorlopig nog heel wat te lezen te hebben….
• En wat er ook gebeurt: Stien zingt natuurlijk nog. In een vast koor, en in een kwintetje, en dan ook nog in een projectkoor waarbij zij van dat laatste inmiddels ook medebestuurslid is geworden. In oktober gaan we naar Italixeb!!! Daar kijk ik nu al naar uit…!

Dag allemaal, Stien heeft weer een hele tijd niks laten horen. Ben druk verwikkeld in van alles, waaronder een gedeeltelijke ontslagsituatie en dientengevolge overleg met de vakbond hierover (gelukkig ben ik daar lid van).
Wordt hopelijk binnenkort wel een keer vervolgd… maar Stien heeft een beetje erg veel aan het hoofdje nu.

Liefs!
Stien

En zo is het al wekenlang weer 2011. Hoewel ik er meestal weinig om geef, zo'n verandering in een nummertje dat het – door mensen bedachte – jaartal aangeeft, heb ik dit keer wel een soort gevoel van: nieuw jaar, nieuwe kansen. Dus ik heb me voorgenomen om meer te proberen Het Leven  wat positiever tegemoet te treden. Dat betekent dat ik mezelf wat sneller liefdevol in mijn nekvel grijp als ik dreig af te zakken in een negatieve spiraal. Het lijkt wel een beetje te lukken…. Er hebben zich ondertussen ineens meerdere kansen voorgedaan waar uiteindelijk nog geen resultaat uit voortgekomen is, maar het is wel een opsteker.

Daarnaast is er ook een afscheid. Onze oude Pinda is gaan hemelen. Dat was wel te verwachten en daardoor niet heel erg, maar toch wel het einde van een tijdperk van vijftieneneenhalf jaar. Vorig jaar juni/juli was hij een keer een week lang weg, wat niks voor hem was; en toen we hem toch nog levend terugvonden (dat hadden we al niet meer verwacht) bleek hij bijna niks meer te zien en – na onderzoek bij de dierenarts – behoorlijk nierfalen te hebben. Dus het was toen al afwachten hoe lang hij het nog zou volhouden. Medicatie en speciaal voer deden echter gedurende bijna een halfjaar wonderen: hij was weer even levendig als altijd, ging zelfs weer vrijwel normaal zien, sprong nog gerust van de manshoge poort af, at met graagte en was zijn oude tevreden zelf. Ja, hij werd wel wat ouder. Zo'n drie weken terug ging het echter ineens rap minder met onze 'oude gek', zoals we hem altijd liefkozend noemden. Hij kwam veel minder van zijn plek. Na nog een week wilde hij ineens nauwelijks meer eten. Dus toen hij na nog wat dagen wankel op zijn pootjes stond en een ochtend lang niet van een plek was geweest waar hij normaliter toch al niet zit, was het genoeg. Hij is bij de dierenarts rustig ingeslapen en ik heb hem in onze tuin begraven.

En sindsdien heb ik er eigenlijk alleen maar een vredig en dankbaar gevoel over. Het is mooi geweest en ik heb lange tijd veel plezier van en met hem gehad.

OK, OK.

Even een wat vrolijker berichtje dan hieronder (maar wees welkom mij wat harten onder riem te steken in dat bericht).

Ik vind Simon's Cat altijd ERRUG LEUK. Look at this!

Oef, dat is even geleden, maar Stien heeft veel aan de kop en (weer eens) weinig energie en levenslust. De somberte heeft me wel weer te pakken. Het weer en de kou helpen natuurlijk niet mee (kan daar niet goed tegen), ik zit niet meer lekker op mijn werk sinds het gedoe dit jaar, en er spelen nog wel meer zaken waar ik nu niet over ga uitweiden.

Gebeurt er dan verder niks? Jawel:

• Het niet roken gaat heel goed. Ik was na enkele weken al vergeten hoe lang geleden ik nu gestopt was. Dus dat is mooi.
• In oktober ben ik heerlijk een hele week weg geweest met het projectkoor waar ik vaker aan mee doe. Dit keer had ik het zelfs mede georganiseerd: een hele week op een tweemaster klipper naar Terschelling en Vlieland. het was geweldig leuk, gezellig en héérlijk om een hele week alleen maar met muziek bezig te hoeven zijn.
• Mijn verjaardagswens uit april jl. is waarheid geworden: van de tante van mijn lief heb ik zomaar een PIANO gekregen. Die hebben we enkele weken geleden uit Den Haag opgehaald en nu heb ik dus zomaar een piano!!! Binnenkort ga ik op pianoles, is de bedoeling…. vroeger wel leren spelen maar dat is behoorlijk weggezakt en ik wil het nu graag ook technisch goed leren.
• Eind november ben ik met een vriendin, vanwege ons minstens-25-jaar-lustrum van de vriendschap, op minicruise geweest naar York. Vrijdagavond vertrek op de boot, zaterdagochtend om 10 uur met de bus naar York gebracht, om 16:15 uur weer met de bus terug naar de boot en dan zondagochtend weer terug in Rotterdam. Grappig – leuk – gezellig. En York is erg schattig.
• Onze Taiga die we net een maand hadden moest geopereerd worden aan haar knie, de knieschijf schoot steeds van de plek waardoor ze erg hinkte. Dat kostte een lieve duit en daarna moest ze 4 weken 'kooirust' maar inmiddels huppelt ze weer rond. Gelukkig! En ik had nog een foto van haar beloofd. Hier is ze! Ze is echt klein hoor. Weegt net 2 kilo… maar ze is al wel volwassen.

Lief hè!!

(Dus waarom dan toch zo down? Stien weet het zelf ook niet goed. Er is altijd wel iets waar ik me druk over maak. Ik vind het leven maar moeilijk en druk en veel en vind altijd dat ik erg veel MOET. Mensen die zeggen: het is maar net hoe je er tegenaan kijkt – dan denk ik altijd: flauwekul. Je kunt iets wel anders noemen of met een roze of andere bril bekijken, feit is: life's a bitch and then you die. En ik heb vaak het gevoel dat ik het niet goed volgen kan en ook niet goed aan kan. Maar bij gebrek aan oplossing strompel ik dan maar voort in de vaart der volkeren en ja, er is soms best iets leuks, maar voor de meerderheid is het moeilijk en MOETEN.)[niet leuk om te lezen denk ik , maar zo voel ik me weer (te) vaak tegenwoordig].

Stien is inmiddels al zo'n anderhalve maand GESTOPT MET ROKEN.

Ja, al eerder geprobeerd maar nu houd ik het VOL. Ik mis het roken zelf niet zo erg. Wel het 'iets om handen hebben' en ook het kunnen afreageren van wat dan ook. 't Is net als een kat: bij alles wat je niet weet – wassen. In dit geval: bij frustratie: roken. Bij verdriet: roken. Klusje geklaard: roken. Plus daarbij de gewoontemomenten zoals na het eten of bij de eerste kop koffie.

Natuurlijk ben ik meteen wat kilo's aangekomen – HUMPF. Maar dat zal tijdelijk zijn. Het scheelt me toch maar mooi flink wat geld, de zenuwen als je weggaat (heb ik ze wel bij me, heb ik nog genoeg?) en het levert me wat zelfrespect op. En daar doe ik het voor. En voor de gezondheid natuurlijk ook!

En wat is er dan nieuw? Nou, je zou moeten zeggen: WIE. Jawel, alsof het huis niet al vol genoeg was hebben we er wederom een beestje bij. Ze heet….. TAIGA! Foto's volgen nog.

Al bijna een jaar terug (of zo) mopperde ik tegen mijn wederhelft dat we thuis 'uit balans' waren: ik zat daar maar tussen de jongens. Er moest nodig weer een vrouw bij (denk eerder aan Banzai en Noeska). Nou had dat geen haast wat mij betreft maar via-via kwam mijn lief achter een poesje dat weg moest omdat de andere kat des huizes haar er niet bij wilde hebben. En zo togen wij naar de Achterhoek en haalden Taiga op. Ze is erg klein van stuk en erg lief. Laat zich prompt op haar zij of rug vallen als je in de buurt komt en wil veel op schoot en bij je op bed slapen. Dus:

KNORRRRRRRRRRRRRRRRRR.

Jeetje, dat was een leuke verrassing. Zat ik vanochtend de krant door te kijken, zag ik daar ineens een artikel in de categorie 'Blogspotting' (die ik nog niet kende) over een zekere dame uit Beilen die een weblog heeft die Sprokkels heet…. maar die ken ik!! Dat is JeeBee!!

Dus dat was al leuk genoeg. Veel herkenbaars in wat JeeBee daar zoal vertelt. En toen kwam dan ook nog de laatste vraag: wat zijn je favoriete sites? En JeeBee, patriottische Drentie, noemt daar nota bene http://apenstaartje.web-log.nl en… ondergetekende.

Stien heeft zitten blozen van plezier. En dit aangegrepen als nieuwe impuls om weer eens wat vaker te bloggen. Vandaar dus alosnog, nu pas, maar toch: het vakantieverslag van onze reis naar Devon, in de blog hieronder.

Dank je wel JeeBee!!

O, o, o, wat is het mooi daar. Wat een heerlijk land en wat een aardige mensen. Wat een SCHATTIGE cottage hadden we (zie vorige blog). Van alles voorzien ook: uitgebreide keuken, een laptop van het huis(!), boeken om te lezen en folders van honderdduizend dingen in de buurt… geweldig.

Het links rijden viel erg mee. Devon staat bekend (zeggen ze daar) om de vele kleine weggetjes met manshoge heggen erlangs waardoor je dus geen donder ziet, zeker niet in je Nederlandse auto met het stuur links, waardoor je dus als bestuurder tegen de heg aan zit zo ongeveer en weinig overzicht op de weg hebt. Maar de medeweggebruikes zijn allemaal erg aardig en geduldig! We hebben er geen snelheidsduivels ontmoet.

Bampton, het dorpje waar we zaten in de cottage aan de Frog Street (haha!) was best leuk: er zit een supermarktje (een Spar nota bene), een bakkertje / slagertje e.d., een pub, een restaurantje (ERG lekker gegeten daar in the Toucan) en een leuk hotel/restaurant/pub waar we drie avonden gezeten hebben omdat die mensen zo aardig zijn (Blackberries). En verder hebben we:

- het dorpje Clovelly (met klemtoon op de -vel-, klik hier voor de officiële website) bezocht, een mooi in stijl gehouden dorpje op een hele steile helling aan de noordwestkust van Devon. Het is privébezit van een familie, je moet ervoor betalen maar ach, wat mooi. Daar heeft Stien (natuurlijk) voor het eerst Devon Cream Tea geproefd (jummie!!) en omdat er een soort maritiem festivalletje was waren er ook shantyzangers – heel sfeervol allemaal!

- Dassen geobserveerd; we zijn een avond meegegaan met de Badger Watch. We waren de enigen dus hadden de gids voor onszelf. Na een afdaling een bos in, heel stilletjes, en een schuilplaats (soort schuurtje) in, en daar heeft de gids zeker drie kwartier met gedempte stem zitten vertellen terwijl de dassen soms nog geen meter van ons af zaten. Geweldig!

- Dartmoor een beetje verkend: een schitterend natuurgebied, voor Engelse begrippen redelijk ruig, met stugge begroeiing en loslopend vee

- een kasteel bij een middeleeuws stadje bezocht (Dunster Castle)

- een dagje in de cottage gezeten omdat het zo regende (maar ach, dat past toch wel bij Engeland hoor)

- ons een ongeluk gezocht naar een pottery waar ze betaalbare keramieken schalen verkochten (als cadeau voor jarige vriendin) en gevonden

- ook Bodmin Moor (in Cornwall) wat verkend, eerst eigenlijk per ongeluk tegen de Jamaica Inn aangereden (van Daphne du Maurier, weetjewel) en later een stukje de moors op gelopen. Steencirkels en rare steenformaties gezien! Toch nog wat ruiger dan Dartmoor hoor.

- Kortom: heerlijk genoten. 't Was natuurlijk te kort voor ons gevoel.

Op de terugweg naar de kust, waar we lekker drie daagjes over gedaan hebben, kwamen we nog terecht in een luxe B&B waar we dan toch maar eens een full English breakfast hebben genomen – en genoten. Deze man kon het goed klaarmaken! Maar dan hoefde je dus wel de hele dag verder niks meer te eten… en de laatste nacht brachten we door in een leuk hotelletje boven een Inn, in Sandwich. Ook weer zo'n mooi middeleeuws dorpje.

Ondertussen zijn we alweer weken thuis. Life as usual is weer bezig. Niet altijd een even groot plezier vind ik. Maar Engeland… daar keren we nog naar terug!!

Het is bijna zo ver: Stien gaat naar het mooie Zuid-Engeland!! Naar Devon om precies te zijn.

Stien wil al jarenlang eens wat langer naar Engeland. Ooit 4 daagjes Londen gezien en later nog 4 daagjes Schotland. Altijd al iets met Engeland gehad. En nu gaan we!!!

We gaan met de boot van Oostende naar Ramsgate en hebben dan rustig anderhalve dag om in Devon te komen, alwaar we onze intrek zullen nemen voor één week in een leuke cottage in een leuk dorpje….

 En bij Devon (en Somerset, wat ernaast ligt) moet je je ongeveer zoiets voorstellen.   LOVELY isn't it??? Stien kijkt er nu al erg naar uit!!